Week 2

Goedemorgen!

Ook de 2e week is alweer omgevlogen. 
5 avonddiensten gewerkt en ook de komende week staat het rooster goed vol. Op 1 van de vrije dagen ben ik even weggegaan van het schip, samen met nog 3 anderen. We zijn naar 1 van de stranden gegaan op 40 minuten afstand van het schip, Tokeh beach. Ik had het al gelezen maar bij aankomst bleek het echt waar te zijn: de stranden zijn hier prachtig. Het water is heel erg helder en het zand erg schoon en fijn. Ik heb me laten vertellen dat er ook stranden zijn waar veel afval aanspoelt, maar dat was hier gelukkig niet het geval. Al met al een fijne, relaxte middag. 

We hebben afgelopen week dus flink wat kleintjes op de afdeling. Een paar zijn patiënten en een paar zijn met hun moeder meegekomen, die de patiënt is. 1 van de meisjes van 1 jaar schrikt nogal van elke persoon die een witte huidskleur heeft en moet direct huilen als je er aan komt. Maar met een beetje oefenen en op veilige afstand kon ik toch een highfive met haar doen, met dank aan mijn lange armen:)
Een van de andere kinderen had dubbele pech. Ze was bij ons geopereerd en verbleef voor haar verdere herstel in het HOPE-centrum (Hospital OutPatient Extension). Patiënten verblijven hier om makkelijk terug te kunnen voor controles en poli-afspraken of om op een veilig gewicht te komen. Hier werkt geen medisch personeel, het is een onderdak voor mensen die ver weg wonen. Voor de kinderen is er zelfs een school. 
Tijdens haar verblijf is ze daar gevallen en is haar operatiewond weer opengegaan. Dus moest ze helaas terugkomen voor een nieuwe operatie. Hopelijk is het nu meer succesvol!
Met al die kinderen komen ook de snottebellen en virussen om de hoek kijken, we hopen dat de griep niet verspreid op de afdeling want dan moeten er misschien operaties afgezegd worden. 

Afgelopen zondag was er tijdens de kerkdienst African Worship, helaas had ik avonddienst want ik wist nog van mijn tijd uit Madagascar dat dan de kerkdienst en zang door locals gedaan wordt. Het is altijd bijzonder om te ervaren hoe God bezongen en gedankt wordt in Afrikaanse landen. En get is goed om te merken dat op deze manier het geloof in God met allemaal mensen van over de hele wereld gedeeld wordt! Gelukkig kon ik even van de afdeling af om een halfuurtje te luisteren en mee te zingen. 

Het schip is nogal in beweging de afgelopen dagen! De kapitein legde uit dat dat komt vanwege het water dat door een veranderde windrichting de haven in gestuwd wordt en tegen de achterkant van het schip op botst. De haven is eigenlijk gewoon een kade in een baai, dus het is niet erg afgeschermd. Het hele schip deint nu eigenlijk vanaf gisternacht en je hoort/voelt af en toe wat doffe dreunen omdat het schip dan in de touwen straktrekt of tegen de wal opbotst. Ik was gister bezig om een wond van een patiënt te verzorgen, een opening waar een drain uitgehaald was.. Daarin moest ik een dun gaasmateriaal aanbrengen om zo het gaatje op te vullen. Dat moet zo schoon mogelijk dus je raakt de wond niet aan maar gebruikt een steriele pincet voor dat spul. Je kunt je voorstellen als je dan over je klusje buigt en het schip vervolgens een schok maakt, het een beetje riskant is met die scherpe pincet. Des te meer respect voor de chirurgen en OK-medewerkers die soms op millimeters nauwkeurig aan het werk zijn! Het geschommel en gedein kan nog wel een week duren, niet zo fijn voor de mensen die last hebben van zee-/wagenziekte.

Wat betreft het water: we hebben de 600 kuub bereikt en er kan nu weer wat noodzakelijk schoonmaakwerk aan de buitenkant gedaan worden. Het schip is namelijk nogal vies, er zit een hele oranje waas overheen. En waar komt dat toch vandaan..