5e week

Goedemiddag allemaal!

Een drukke week achter de rug. Pasen lijkt alweer lang geleden. Woensdag ben ik met wat anderen naar het kinderziekenhuis in de stad geweest. En dat kwam wel even binnen. Er is zoveel tekort, er zijn zoveel kinderen en zo weinig bedden en materialen. Onvoorstelbaar. 
1 van onze collega’s aan boord (zij werkt hier al een hele poos), heeft een steunproject opgezet waarbij ze bezig is om blijvende veranderingen en voorzieningen te regelen. Om de tijdelijke nood te verlichten brengt ze 1 á 2 keer per week maaltijden met een groep mensen van Mercy Ships, allemaal uit eigen zak betaald. Verder krijgen de kinderen pampers, een stuk zeep en koekjes. Deze collega heeft contact met 1 van de hoofdverpleegkundigen daar die ons vervolgens alle afdelingen langs stuurde.
We waren met 3 auto’s, de 2e en 3e stonden een poos vast in het verkeer dus daar hebben we 40 minuten op gewacht. Buiten op het voorplein van het ziekenhuis wordt je eerst al bestormd door alle kinderen die wachten op vertrek en met ons praten wilden.
Vervolgens gingen we het ziekenhuis in met de hoofdverpleegkundige en werd verteld waar we heen moesten. We gingen in groepjes de afdeling op en er was een goed plan, de 1 doet dit en de ander geeft dat. Op de afdeling was het vol en veel geluid, we waren al snel het spoor bijster.. Uiteindelijk kwamen we ook op de IC, ik heb natuurlijk in mijn hoofd hoe het in Nederland op een IC eruit ziet. Ik was erg onder de indruk wat hier bereikt wordt met weinig middelen. Het was fijn om met sommige moeders een paar woorden te kunnen wisselen. We kregen namelijk de uitdrukkelijke instructie om niet alleen het eten de patiënten en hun familie ‘toe te gooien’ maar om ook te laten merken dat we ze als gewoon mens zien die een moeilijke tijd heeft en een vriendelijk woord kan gebruiken. 
Het doel van onze collega is om, als het schip weg gaat, haar steun te waarborgen. Daarvoor wil ze o.a. 2 verpleegkundigen de kinderspecialisatie laten volgen, een opleiding die (uit mijn hoofd) 10.000 SLE (300 euro) per jaar kost. Al met al een flink bedrag voor deze verpleegkundigen die rondkomen moeten van minder dan 40 euro per maand. Ook is ze bezig om 8 vernevelaars aan te schaffen á $90 (USD) per stuk zodat deze op de IC gebruikt kunnen worden. Afgelopen tijd zijn ze al bezig geweest om prullenbakken te plaatsen en heeft het personeel een magnetron voor hun maaltijden gekregen. Ondanks dat het voor ons wat onoverzichtelijk was, kun je wel echt zien dat er geen rommel rondslingert. Kleine verbeteringen die al veel betekenen dus. 
Van jullie allemaal heb ik veel financiële steun ontvangen zodat ik Mercy Ships voor mijn reis betalen kan waardoor het geld beschikbaar blijft voor de patiënten. Ik kreeg zelfs een beetje extra. Dit wil ik graag aan deze collega doneren zodat zij dit gebruiken kan voor haar project. Jullie kunnen ook steunen door mij nog wat extra te doneren. Ik laat jullie weten wat de exacte opbrengst is. 
In het ziekenhuis heb ik vanwege de privacy geen foto’s gemaakt. Wel kan ik de volgende 2 delen:

Scan de QR voor een donatie aan het kinderziekenhuisproject of gebruik de link. 
Nog wat nieuws uit het ziekenhuis: 1 van mijn patiënten kan weer praten, haar tongflap is losgemaakt en ze knapt erg op, ze gaat vandaag naar de LCU. Dat is het hotel aan boord waar de patiënten verblijven en makkelijk voor controle-afspraken kunnen komen bij bijvoorbeeld de logopedist of fysiotherapeut. Ook de 2 jongens met slechtgenezende wonden knappen op, beetje bij beetje worden de wonden kleiner. 
En het fantastische nieuws: we hebben al 1500 patiënten mogen helpen in 33 weken tijd. 

Afgelopen week heb ik een berg, de Sugar Loaf, beklommen. Onze gids leek wel een berggeit en hoefde amper te hijgen. Maar wij hadden er toch wat meer moeite mee… Het uitzicht was het dubbel en dwars waard. De natuur in Sierra Leone is echt prachtig: groen, veel struiken en bomen, prachtige bergen. 

We merken dat rainy season (het regenseizoen) begint, het weer veranderd. Het wordt meer plakkerig en afgelopen zaterdagavond is de eerste regenbui gevallen. Dat gaat samen met harde wind en ook vandaag is het schip flink in beweging. Ik begreep dat als het te hard gaat waaien, we de motoren moeten starten om tegendruk te geven en te voorkomen dat we uit de touwen geslagen worden. We gaan het zien, hopelijk valt het mee, anders hebben de patiënten straks ook nog last van zeeziekte…

Tot volgende week.