Laatste weekje!

Nog een paar dagen en dan hoop ik alweer terug naar Nederland te gaan. 
De afgelopen weken veel diensten gedraaid en er is hard gewerkt door het team. 

Tussendoor is er gelukkig ook tijd voor andere dingen dan werk. 
Het zwembad is heerlijk en ondanks dat het om 5 uur ‘s middags al donker wordt, blijft de temperatuur nog prima. Ik ga er dan ook regelmatig heen om baantjes te trekken. Mijn cadeau reist trouw mee naar deck 8 met m’n handdoekje en waterfles.

We hebben groot feest gevierd toen 1 van de verpleegkundigen jarig was. 

Alle Tuktuk’s wachtend buiten de haven om 17.00 u totdat de werkdag voor de havenwerkers klaar is.

Nederlandse gewoonten verspreiden.. en de ship-shop is erg goed gevuld met spullen uit Rotterdam…

De afgelopen week hebben er meerdere grote ingrepen plaatsgevonden en heb ik bijzondere dingen van dichtbij mogen meemaken. 1 van de patiënten vertelde zijn verhaal. In 2016 was hij tegen het einde van de field-service in contact gekomen met Mercy Ships. De Africa Mercy was toen ook in Madagascar. Er was helaas geen tijd meer om hem te opereren. Desondanks wilde Mercy Ships hem wel graag helpen. Hij kreeg toen een paarse kaart die hij kon laten zien wanneer Mercy Ships terugkwam. Zijn moeder en hij hadden echter geen idee wanneer dat zou zijn. Zijn moeder vertelde dat ze die kaart bewaarden als een ID-kaart omdat ze zo bang waren hem kwijt te raken. Nu zijn we 2024, uiteindelijk heeft hij bijna 8 jaar gewacht op zijn operatie, nu was het dan eindelijk zo ver. Toen ik hem vroeg wat zijn droom was (hij is een twintiger) vertelde hij me dat hij graag naar school wilde. Vanwege zijn aandoening was het onmogelijk om te lopen maar nu had hij goede hoop. 
Een ander bijzonder geval was een patient die niet precies zijn geboortedatum en achternaam weet. Hij had enkele dagen gereisd om bij het schip te komen. Eenmaal hier werd hij gescreend en geaccepteerd voor de operatie. Toen ze echter de bloeduitslagen zagen, schrok iedereen zich een hoedje. Door zijn aandoening waren alle zouten in zijn bloed zodanig ontregeld dat er onmiddelijk ingrijpen nodig was.  Het was een wonder dat hij nog leefde, hij had namelijk grote kans op hartritmestoornissen. Eigenlijk moest hij gedialyseerd worden maar dat kunnen we hier niet doen. Daarom hebben we met zo’n 20 liter infuusvloeistof geprobeerd alles te stabiliseren zodat hij de operatie kon hebben. Gelukkig was zijn operatie succesvol ondanks dat het langdurig was en kon hij vandaag vanaf de IC naar de gewone afdeling. Blijft toch een leuke uitdaging om op de IC te werken! Hier en in Nederland

Alles klaar voor de volgende patient!